REPAIRCAFE REDT KOFFIEZETAPPARAAT VAN MINSTENS 17 JAAR OUD

We hebben één keer brand gehad in huis. Met vlammen tot aan het plafond. Je begrijpt: dat gaat niet in je koude kleren zitten. Ik heb het er nog steeds warm van.
Toeval bestaat niet, dus zie ik het dat het zo had moeten zijn: op dat moment hadden we de juiste vriend op bezoek. Een heldhaftige kerel die met de macaronipan van gietijzer de brandhaard afdekte. De vlammen doofde en ons voor erger kon behoeden.
Daarna hebben we nooit meer macaroni uit die pan kunnen eten.

Dat was 17 jaar geleden. Het koffiezetapparaat dat ik dagelijks gebruik, staat hier nog steeds in de keuken. Ander huis, andere provincie en andere levensfase. Maar nog steeds het bakje koffie uit hetzelfde apparaat.
Tot voor kort. Het aan- en -uitknopje dat zo mooi verbonden was met een veertje, breekt los. Zielig ligt het naast het apparaat. Dat het apparaat nog aanstaat, dat heb ik niet door. Ook niet dat het warmhoudplaatje tot gloeiend heet wordt. Dat er, als ik er net voor het slapengaan niet naar zou kijken, er wellicht rookpluimpjes tot vlammen zouden groeien.

Je begrijpt het al: dat apparaat is levensgevaarlijk.

Spullen weggooien, dat doe ik zomaar niet. Volgens de Klimaat Helpdesk bestaat de klimaatimpact van elektronica uit drie factoren. Dat is de productie, het gebruik, en het levenseinde van een product.
Ik zie het maar zo. Als je het levenseinde van het product uit kan stellen voorkom je dus niet alleen de energie van het verwerken van een kapot product, maar ook stel je de productie van een nieuw product uit.
Daarnaast zijn de apparaten niet meer zoals vroeger. Tenminste, vindt maar eens een nieuw koffiezetapparaat dat 17 jaar geleden tweedehands is aangeschaft en het, op het knopje na, perfect doet. Dat is kwaliteit waarmee je thuis kunt komen. Of liever thuis kunt blijven.

Vandaag niets van dat thuisblijven. Het is voorjaarsvakantie en we willen avontuur. De zon schijnt voor het eerst uitbundig en wil ons graag omhelzen. De uitgescheurde advertentie van het repaircafe, de afvalcoach en nog meer Reimerswaalse duurzaamheid hangt op het whiteboard.
Ik krijg 2 van de 5 kids mee. Niet alleen omdat we lokale initiatieven graag steunen, maar meer uit eigenbelang. Mijn tas is zwaar van het koffiezetapparaat. Micah vraagt of ik het ga verkopen. Ik neem haar gedachte niet kwalijk. Hier wordt al het overbodige verkocht.
Nee, we gaan het proberen te laten maken.

Even later pronkt het op de tafel van het repaircafe in Krabbendijke. Het losse knopje dat ik bijna verloren heb, vind ik in de naad van mijn tas. Kijk, dit is afgebroken. Ik hoor het mezelf zeggen.
Een deskundige pakt zijn loep en klikt die op zijn bril. Het onderzoek begint.

Ik word afgeleid door de knutseltafel die de kids heeft aangetrokken. Micah vouwt een portemonnee van een leeg drinkpak. Eenvoudig, maar juist daarom zo leuk. Niet zelf bedacht hoor, glimlacht de begeleidster bescheiden. Tegenwoordig zijn de leukste dingen te vinden op internet.
Jachin voelt zich te mannelijk om zich te bemoeien met iets van creativiteit in de vingers van stof en papier.  Hij houdt de deskundigen van het repaircafe in de gaten.

In mijn ooghoek zie ik dat er inmiddels drie man over het knopje zitten gebogen. Alle kennis en goede wil wordt uit de kast getrokken. Dat ten spijt met als conclusie: dat knopje, die aanhechting is afgebroken en niet meer te herstellen. Na jaren aan-en-uit gebruik versleten tot op de laatste kruimel. Het veertje wat er hoort te zitten, is eruit gesprongen en ligt waarschijnlijk ergens in een weggegooide stofzuigerzak van ons.
Ik heb alle begrip. Afgebroken kunststof kan je niet met handen helen. En wat er niet meer is, kan je niet verbinden. Zo simpel is het.

Ik kom thuis en zet het apparaat op z’n vertrouwde plek. Zonder functionele aan-en-uitknop. Nee, nu sluit ik hem af met de stekker úit het stopcontact en zet hem aan met de stekker ín het stopcontact.
Mijn partner oppert om een nieuw apparaat te kopen. Je moet gewoon goed op de stekker letten, zeg ik.
De volgende dag wordt ons bakje koffie weer gezet. De dagen vloeien weer zoals vanouds over in ons vertrouwde ritme. Het apparaat staat zoals het altijd stond. De dingen van het leven laten de aandacht van het knopje naar de geschiedenis verschuiven.
We drinken onze koffie, genieten van elkaar en de zomer die komt.

Tot het moment dat alles wordt omgegooid.

Een onbekend nummer licht op vanuit het scherm van mijn smartphone. Dat gebeurt wel vaker. Een klant uit de webshop of een moeder uit de buurt die zich afvraagt of de laserguns nog beschikbaar zijn voor die dag.
Niets van dat alles.

Waar wij ons al bij het knopje hadden neergelegd, kon het repaircafe het niet loslaten. Een aardige meneer, met familie bij ons uit de buurt (dat doet het altijd goed), heeft naar eigen zeggen heel veel knopjes voor apparaten in huis. Er moet vast wel een knopje tussen zitten dat op het koffiezetapparaat moet passen. En als het niet past, dan maak ik het passend. ‘Ik kon het niet hebben dat er een apparaat ongerepareerd van onze tafel kwam’.
Een beter telefoontje had het apparaat niet kunnen krijgen. Vol goede moed, voor de tweede keer, verdwijnt het apparaat van het aanrecht richting het repaircafe.

Je raadt het al.
Wat er op dit moment in onze keuken staat.
Het apparaat lijkt zich nog sierlijker te gedragen met de nieuwe knop. Het water voor de koffie zet zich in beweging door middel van deze aan- en -uitknop.
Dé aan- en -uitknop.
Met precisie aangepast aan de behuizing van het apparaat. Het eerste kopje vanuit die nieuwe knop: zo lekker had het daarvoor nog nooit gesmaakt.
Ach, zoals het gaat met veel nieuwe dingen in het leven: je went eraan.
De dagen vloeien weer zoals vanouds over in ons vertrouwde ritme. Het apparaat staat zoals het altijd stond. De nieuwe knop krijgt niet meer zoveel aandacht als dat het zou verdienen.
De dingen van het leven laten de aandacht van het knopje naar de geschiedenis verschuiven.

We drinken onze koffie,
genieten van elkaar
en de zomer die er is.