AQUARIUM IN DE WASMACHINE: het gevaar van Marktplaats

Mijn partner heeft van die gevaarlijke dingen.

Als spontane ingevingen zo, floep, uit zijn hoofd springen. Als vanzelf steeds groter groeien. Zijn wortels zich vol beginnen te zuigen in een zich steeds aanvullende waterbron: Marktplaats.
Dan wordt het gevaarlijk.
Het wordt werkelijkheid.

Het was natuurlijk geen vanzelfsprekendheid dat ik verliefd werd. Lang geleden. Dat word je niet zomaar. De gedeelde liefde voor tweedehands schatten vonden we in elkaar. En nog steeds. Net zoals een bepaalde ondernemersdrang, want hoe leuk is het wel niet om.. en dan komt er een supergoed idee uit. Al zeg ik het zelf: mijn ideeën zijn niet altijd eenvoudig uitvoerbaar maar wel leuk en meestal een verrijking voor het een of wat. En zeg nu zelf, wat heb je te verliezen? Mislukken is alleen mogelijk met de dingen die je niet probeert of ervaart.

En dat is het leuke in hem. Hij glimlacht erom, meestal, en laat me mijn gang gaan. Vooraf zegt hij dat hij niet gaat helpen, maar als puntje bij paaltje komt en hij mij ziet stoeien. Kijk ik hem lief aan; en ja, vul de rest maar in.

Mijn partner heeft van die gevaarlijke dingen.
Van die spontane verrassingen waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik denk terug aan die keer dat hij met een heel bijzondere modelboot de kamer inkwam. Overgenomen van een vrouw waarvan haar gepensioneerde man kort daarvoor overleden was. Via markplaats, hoe kan het anders.
Met enigszins wat terughoudendheid bewonder ik de aanwinst.
Groot, heel groot. Maar toch ook heel klein. De details tot in een schaal van honderd teruggebracht. We bewonderen met het hele gezin het vakwerk. Momenteel staat het schip op de tafel omdat elke kast qua grootte in het niet valt waarop hij hier in huis zou kúnnen staan. Dat was het eerste schip, de zes die daarop volgen zijn een stukje kleiner.
Die boten, natuurlijk vind ik ze mooi. Ik krijg zelfs de eer en complimenten van mijn bezoek als ze hier in huis rondkijken. Ze zijn van hem dus houd ik ervan.
En het komt me goed uit. Ik heb mijn houten balkjes, plankjes en meer ‘waar ik nog iets heel moois van kan maken’. Heeft hij dat in zijn handen met de vraag of het nu eindelijk weg kan.
‘Jij hebt je boten, ik heb mijn plankjes’.

Je begrijpt mijn angstvalligheid nu ik hem stil zie scrollen op markplaats.
Ik voel dat er iets komt. Trots laat hij de advertentie zien: een aquarium.
Een mega aquarium.
Compleet met pomp, verlichting, zelfs planten en vissen en of ik de kast mooi vindt?

Het is zaterdag en hij heeft oudste zoon van 17 vroeg uit bed weten te krijgen.
Dat zegt genoeg. Zelf ben ik die ochtend weg en mag bij thuiskomst het pad niet op: er is ruimte nodig om wat uit te laden.
Het ziet er erg zwaar uit.
In de middag hebben we een gezinsactiviteit. In de achtertuin worden alle toebehoren, inhoud en aquarium grondig tot in de kiertjes en rond elk steentje schoongeboend.
Later zouden stukjes plantenwortels en steentjes zich uit het wasgoed van de gebruikte doeken laten vallen tijdens het ophangen. Dat wist ik toen nog niet.
Ik zie ze ijverig boenen.
Als je bij ons binnen zou lopen, denk je dat we een dierentuin beginnen.
Niets is minder waar.

Ik stel voor om entreegeld te vragen.
De jongste vindt het een goed idee. ‘Voor nieuwe vissen, mama’.