WAT EEN MINI-ADVERTENTIE KAN DOEN: van dozen en chaos en dankbaarheid

Deze keer loop ik mee naar de basisschool.
Dochter van 8 al dralend achter me. Dat je in groep 5 zit én je moeder meeloopt naar school.
Nee, dat is echt een foute combi.

Dat ik niet voor háár meeloop, maar voor lege dozen.
Dat weet zij wel.
Maar haar klasgenootjes niet. En dat dat niet uit te leggen is, zo in het voorbijgaan naar school. Ja, dat snapt haar moeder dan ook weer wel.
Dus daar lopen we dan. Ik in vaste tred. Zij al dralend met een afstand van 5 tot 10, tot 20 meter volgend. Bij het hek zwaai ik naar achteren: ‘Fijne ochtend!’

Al stuntend met zoveel mogelijk dozen, in elkaar gestapeld, in mijn armen probeer ik tegen de windvlagen in het huis te bereiken.
Ik heb geluk.
De afstand tot de school is welgeteld nog geen 100 stappen.
Dus die dozen die ze voor me sparen? Die haal ik zelf met gemak op.
De basisschool bij ons op het dorp is niet de enige die voor me spaart.

Het is 2015.
Vol ambitie, moed en zin in een positieve beweging in de online verkoop-cultuur schrijf ik Floz Design in bij de Kamer van Koophandel.
Impulsief kopen wordt bewust kopen.
Geen wegwerpcultuur maar duurzame opties.
Speelgoed wordt natuurkennis: nóg leuker spelen.
Geen kinderarbeid maar kansen voor scholing.

Grondstoffen voor verpakkingen
worden
herbruikbare verpakkingen.

En daar zit ik dan.
Hoe doe je dat: je producten versturen zonder nieuwe verpakkingen.
Niet dat ik lang met mijn handen in mijn haar zit. Daar ben ik te rusteloos voor.
Ik maak een eenvoudige advertentie en plaats hem in de lokale krant:
Je verpakkingsdoos gooi je niet meer weg. Je geeft ze een tweede of derde kans bij Floz Design.

De eerste dozen staan al snel op de stoep. Of verpakkingsmateriaal ook nodig is? Jazeker, met name schuimpjes van mais, rijst of plastic bubbels. Die doen het goed in combi met het keramiek.
Wat een mini advertentie kan brengen. In een lokale krant met een oplage van 9200 stuks. Dat had niemand kunnen voorspellen.
Marjoke, degene van schoonmaakproduct Jemako die Reimerswaal bevoorraad, belt me op. Of ik haar dozen kan gebruiken.
Ja, ze zijn heel lang. Van de dweilstokken.
Of heel klein.
En soms wat van ertussenin.

Jazeker, ik denk het wel. Zeg ik.
Hoe leuk kan het lopen. Inmiddels staat er een Jemako afdeling in mijn winkel. Naar gelang er elke keer een product de winkel verlaat, wordt Waarde schoner dan ooit.

Naar een verpakkingsdoos hoef ik inmiddels niet ver te zoeken. Bij voorkeur maak ik ze niet plat. Ik heb ontdekt dat de praktijk uitwijst dat efficiënt inpakken begint bij een passende doos. Platte dozen kosten wat meer ruimtelijk inzicht om in te schatten wat waar goed in past.
Een doos waarvan je direct de lengte, breedte en hoogte ziet. Dat is ruimtelijk zicht. Waar je desnoods even kan passen en meten met je product zonder wat uit te hoeven vouwen: Efficiëntie en tijdwinst ten top.
Niet dat ik altijd een passende doos heb.
Vaker niet dan wel.

Inmiddels zou ik aardig meedingen met de titel ‘beste dozenaanpasser in maatvoering’ in het book of records. Als dat er zou zijn, ik zou serieus overwegen mee te doen. Naar gelang de jaren vorderen, heb ik een talent ontwikkelt om van de meest niet passende dozen eenvoudig en snel een top passende verpakkingsdoos te creëren.

En mijn klanten? Die zijn zo divers als de wereldbevolking in Nederland. Wat die van hun ontvangen verpakking vinden?
De ene vindt het gewéldig dat voor de verzending van het product geen nieuwe grondstoffen zijn gebruikt. De andere vindt het een afkraker van het hele product. Om bij voorbaat wat begrip te zaaien, stop ik bij de meeste een kaartje erbij: Deze doos al eens eerder gezien? Dat kan kloppen. Wij maken gebruik van herbruikbare verpakkingen. Om grondstoffen en milieu te sparen’.

Dat het geen moeite bespaart. Dat staat er niet bij. En zou de plank ook behoorlijk misslaan.
Moeite kost het zeker.
Tot chaos en gemopper aan toe.
Wie in mijn magazijn mag kijken (die heeft sowieso al een voorrangspositie, want bij voorkeur laat ik dat niet toe), zal het schaamrood op mijn kaken bíjna zien. Lege dozen die niet plat zijn. Die nemen net zoveel ruimte in beslag als de lengte, breedte x de hoogte. Niet elke doos past in elkaar. Het gangpad, de toegang naast de trap, zeg maar overal waar het past: dozen, dozen, dozen.
Wie de gedachte erachter niet kent. Die denkt: wat een chaos. En ik zal het je niet eens kwalijk nemen.
Van partner en kinderen hoor ik de opmerkingen niet meer. Terwijl ik denk dat ze die zeker nog af en toe zullen plaatsen. Dat het soms wel erg vol staat met dozen.
Maar ze ook zo weer weg kunnen zijn.

En daar zit ik dan. Zonder geschikte dozen en een stapeltje bestellingen. Ik begin met de dozen waar ik nog voorraad uit kan halen dat enigszins netjes los in het rek kan staan. Ik eindig met de dozen waar partner zijn gereedschap in bewaart. Dat dat niet heel handig is. Dat ben ik met hem eens.
En dat is het voordeel van wonen in een klein dorp. Je doet een oproepje via de dorpsapp en yep, iedereen heeft nog wel een doosje over voor me.
Opgelost.
Dat zou je denken. Niets is minder waar.
Dat mensen verpakkingen inleveren. Dat komt in golven. Mijn bestellingen ook. Dat die golven niet altijd samenvloeien. Dat was vooral in het begin niet altijd op elkaar afgestemd. Met kerst zat ik vaak te schrapen en in januari kwam ik erin om.

Op een dag zie ik hoe een ander het doet.
Met jaloezie kijk ik om me heen in het magazijn van dierbenodigheden. Dochter heeft een knaagdier, een heel bijzonder soort. Met bijzonder voedsel en zaagsel. Niet te koop bij ons om de hoek.
Dat hebben wij dan weer. Dus dochterlief met taxi mama naar een knaagdierbenodigdhedenmagazijn.
Met meer interesse dan de gemiddelde bezoeker kijk ik rond. Ik herken de werkwijze van het online verzenden. Met jaloezie zie ik de pallets staan.
Netjes gesorteerd op afmetingen:
Platte dozen.
Keurig opgevouwen geleverd vanuit de fabriek.
Op maat gemaakt voor elk product.
Ik zie de werknemer er een doos afpakken. In 3 tellen in elkaar tapen, product erin, verzendlabel erop plakken met een sticker (geplakt! dat ik dat uitprint op, hoe kan het anders, op stukjes herbruikbaar A4).
Ik hoor net nog niet een ontspannen deuntje uit z’n mond komen. Dat verbaast me.
Ach, hij zal wel andere moeiten hebben waar ik geen weet van heb.

Dat ik ook een stukje gemak inlever. Dat had ik me nog niet zo gerealiseerd.

Dat het wat anders oplevert.
Dat ervaar je pas als je het een tijdje doet.
Het meest waardevolle zit in kleine dingen.
Dat is levensles nummer 1.

Dat leuke contact dat ik anders niet zou hebben met de spaarder om de hoek, maar ook in het andere dorp. Dat gemeente-instellingen en scholen voor me sparen. Werknemers van bedrijven hun baas bewegen tot het apart zetten van bruikbaar materiaal.
Dat meer mensen dan ik zie zich inzetten voor duurzaamheid. De meest uiteenlopende adressen kom ik tegen op de verzendlabels die ik van hun verwijder.
Dat meelevendheid met het milieu en bewustwording van een andere manier van omgaan met grondstoffen, groter is dan ik zie.

Dan vervul ik mezelf met de meest verrijkende emotie: dankbaarheid.
En zeg nou zelf, wat is mooier dan dat?

Ook meehelpen met duurzaam verzenden? Welkom! Je brengt je dozen en opvulmateriaal eenvoudig naar Floz Design in Waarde.